Ik zou honderd en één redenen en excuses kunnen geven waarom ik bijna drie maanden niets van me heb laten horen. Of althans niet via dit medium. Ik zie er echter vanaf, lieve lezer. Ten eerste omdat u daar wellicht weinig baat bij zou hebben. Ten tweede omdat ik er niet echt honderd en één heb. Dat is maar een figure of speech, ziet u.
Of toch, ik neem mijn woorden terug. Eén zo’n reden wil ik wel meegeven. Kwestie dat het wispelturige karakter van deze blog stand houdt.
Eén criterium (en wellicht het belangrijkste) voor het behalen van een Master in de Geschiedenis is het schrijven van een thesis. Schrijven! Hoera! De hamvraag is natuurlijk waarover ik meer dan jaar gelezen en geschreven heb. Of beter, over wie. Ja, u hoort het goed. Ik heb me aan biografisch onderzoek gewaagd. ‘Oubollig’, hoor ik de historici onder jullie al denken. Daarom dat ik geïnteresseerden, die peilden naar het onderwerp van mijn scriptie, altijd vertelde dat ik een ‘soort van biografisch portret’ schreef. Een soort van biografisch portret over Nora Staels-Dompas. Qui? Het lijkt oneerbiedig om iemand over wie ik 144 pagina’s heb geschreven in een paar woorden te omschrijven, maar here goes. Ze was één van de eerste vrouwelijke senatoren van de tweede generatie (dat is vanaf 1974) en werkte mee aan een aantal belangrijke wetshervormingen van de – toen nog – Napoleontische Code Civil. Onthoud, dat laatste, lieve lezer. Het is belangrijk voor de eindgedachte van deze post.
Zo, dat volstaat wel voor het onderwerp ‘thesis’. De meeste geïnteresseerden hebben de studie al gelezen. Andere kandidaten mogen zich nog steeds aandienen. Ik kijk uit naar de kritieken…
Het onderwerp ‘thesis’ leidt me wel naar een andere topic die ik graag met u zou willen bespreken, lieve lezer. Het begin- en eindpunt van mijn onderzoek over Nora Staels-Dompas werd gevormd door haar persoonlijk archief dat gedeponeerd is in het Leuvense Kadoc. Over het concept ‘persoonlijk archief’ heb ik veel nagedacht het afgelopen jaar. Het is eigenlijk bijzonder fascinerend, zo’n ‘persoonlijk archief”.
Wat hou je bij? Wat gooi je stilletjes in de papiermand? Met andere woorden, hoe wil je herinnerd worden? Het is een onderwerp dat ik een hele tijd geleden al eens heb aangeraakt. Maar nu krijgt dat idee wel een andere dimensie. Ik moet toegeven dat deze gedachte, tijdens de jaarlijkse opruimactie van mijn bureau, meermaals door mijn hoofd ging. Zou ik deze notities bijhouden? Zou dit artikel geen verkeerde ideeën kunnen wekken? Wat doen we oude cursussen?
Maar dan dacht ik, wie gaat er binnen pakweg tachtig jaar een ‘soort biografisch portret’ schrijven over Marie Heyvaert? Als deze blog al niet afschrikt, dan weet ik het ook niet meer. Wat ik die toekomstige onderzoeker wel kan garanderen, is dat elk archiefstuk perfect gedateerd zal zijn. Want als er één ding is wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, is dat er niets zo frustrerend is als het vinden van de mogelijks ontbrekende puzzelstuk die uiteindelijk ongedateerd, en bijgevolg veel minder bruikbaar wordt.
Goed, die afsluitende gedachte die ik hierboven had aangekondigd heeft u nog tegoed, lieve lezer. Volgend jaar brei ik nog een staartje aan mijn studentenjaren. Of zeg maar staart. Ik ga Rechten doen. Voila.
Veel groeten!
x
Muziek: Skinny Love – Bon Iver
